Moja droga

Przez wiele lat pracowałam i pracuję nadal w klasycznej ginekologii i położnictwie. Przyjęłam około 100 tysięcy pacjentek towarzysząc im w zdrowiu, chorobie, ciąży i trudnych doświadczeniach egzystencjalnych.
To doświadczenie pozostaje fundamentem mojej pracy. Jednak z czasem zobaczyłam jak zmienia się ginekologia i jak zmienia się kobieta jako pacjentka ginekologiczna. Przełomem była dla mnie seksuologia. Nie jako kolejna specjalizacja, ale jako sposób rozumienia ciała i jego historii. Dzięki niej zaczęłam słuchać inaczej.

Zrozumiałam, że objaw nie jest tylko problemem do rozwiązania, to także sygnał, który ma swoje znaczenie. Ciało kobiety mówi. Diagnoza to początek.

Dziś pracuję - wykorzystując wieloletnie obserwacje - na styku ciała biologicznego i ciała, które przeżywa - soma [oba są dla siebie uzupełnieniem]. Kiedy pacjentka zgłasza dolegliwości, a badaniem fizykalnym nie wykrywam przyczyny nie odchodzę od wiedzy klinicznej, ale nie zatrzymuję się już tylko na niej. Interesuje mnie nie tylko to, co widać w badaniu, ale także to, co pozostaje niewypowiedziane.

Pisanie i mówienie o ciele kobiety towarzyszy mi od wielu lat. To była jedna z dróg, którą idąc próbowałam rozumieć i nazywać to, co widzę w gabinecie.

Jestem autorką publikacji naukowych, artykułów i rozmów. Dziś widzę je jako ważne etapy mojej drogi. Niektóre z nich powstały wiele lat temu, ale nadal są częścią tego, kim jestem jako lekarka.

Dziś mniej piszę naukowo, a więcej pracuję w bezpośrednim spotkaniu i dialogu.

To, co kiedyś było artykułem, dziś częściej staje się rozmową. To, co było diagnozą staje się początkiem zrozumienia bólu, jako realnego doświadczenia, a nie przeszkodą w życiu i zdrowiu.

Wiedza pozostaje.